ما معتقدیم عشق سر خواهد زد

 

بر پشت ستم کسی تبر خواهد زد

 

سوگند به هر چهارده ایه نور

 

سوگند به زخمهای سرشار غرور

 

اخر شب سرد ما سحر میگردد

 

مهدی به میان شیعه برمیگردد

-------    

برای امدنت انتظار کافی نیست

 

دعا و اشک و دل بیقرار کافی نیست

 

خودت دعا بکن ای نازنین که برگردی

 

دعای این همه شب زنده دار کافی نیست

 

-------    

 

    سوالی ساده دارم از حضورت

 

من ایا زنذه ام وقت ظهورت؟

 

اگر تو امدی من رفته بودم

 

اسیر سال و ماه هفته بودم

 

دعایم کن دوباره جان بگیرم

 

بیایم در حضور تو بمیرم

-------    

 

اتش دوست اگر در دل ما خانه نداشت

 

عمر بی حاصل ما این همه افسانه نداشت

 

-------     

 

من به چشم شیعیانم جلوه الله و نورم

 

من میان دوستانم گر چه پندارند دورم

 

ملک هستی بحر مواجی بود از شوق وشورم

 

دوستان،اماده،نزدیک است ایام ظهورم

-------      

قطعه ی گم شده ای از پر پرواز کم است

 

یازده بار شمردیم و یکی باز کم است

 

این هم اب که جاری است نه اقیانوس است

 

عرق شرم زمین است که سرباز کم است

 

------    

 

کی میشود صبح ناشتای چشممان را به نگاه تو بگشاییم؟

 

کی میشود شام،تصویر تو را به قاب خوابهایمان ببریم؟

 

کی میشود شب و روزمان،در فضای ظهور تو بگذرد؟

 

 

 

-------     

 

 

 

یک چشم به هم زدن غافل از ان ماه نباشیم

 

شاید که نگاهی کند اگاه نباشیم

 

 

 

-------   

 

 

 

از عشق تو گفتیم و نمک گیر شدیم

 

تا ساحل چشمان تو تکثیر شدیم

 

گفتند غروب جمعه خواهی امد

 

انقدر نیامدی که ما پیر شدیم

 

 

 

-------

 

 

 

روزی ز سفر ستاره برمیگردد

 

عشق منو تو دوباره برمیگردد

 

تردید مکن من مطمئنم فردا شب

 

ان دلبر ماه پاره بر میگردد

 

-------

 

 

 

در راه عزیزیست که با امدنش

 

هر قطب نما،قبله نما خواهد شد

 

 

 

--------

 

 

 

باز هم ادینه ای امد ولی مهدی کجاست؟

 

یک نفر می گفت مهدی جمعه ها در کربلاست.

 

 

 

-------

 

 

 

 

 

خوابیم و حقیقت به خدا نیست به جز این

 

ما غایب و او منتظر امدن ماست.

 

 

 

-------

 

 

 

روز ظهور تو چه سرافکنده میشوند

 

انان که در دعای فرج کم گذاشتند

 

------

 

 

 

ای منتظر غمگین مشو قدری تحمل بیشتر

 

گردی به پا شد در افق،گویا سواری میرسد

 

 

 

------

 

 

 

کتاب بسته بماند اگر نیایی تو

 

رسول خسته بماند اگر نیایی تو

 

در مقدس ان خانه ای که میدانی

 

بلی!شکسته بماند اگر نیایی تو

 

 

 

-------

 

 

 

عمریست که از حضور او جا ماندیم

 

در غربت سرد خویش تنها ماندیم

 

او منتظر است تا که ما برگردیم

 

ماییم که در غیبت کبری ماندیم

 

 

 

-----

 

 

 

یکی از جمعه ها جان خواهد امد

 

به درد عشق درمان خواهد امد

 

غبار از خانه های دل بگیرید

 

که بر این خانه مهمان خواهد امد

 

 

 

-------

 

 

 

خستگان عشق را ایام درمان خواهد امد

 

منجی عالم پناه بی پناهان خواهد امد

 

غم مخور ای فاطمه!ای بانوی پهلو شکسته

 

مهدیت با شیشه ی دارو و درمان خواهد امد

 

 

 

-------

 

 

 

هجر تو ز درد و داغ دلگیرم کرد

 

اندوه غم زمان زمین گیرم کرد

 

این رفتن جمعه جمعه ها پیرم کرد.

 

 

 

----------

 

بخوان دعای فرج را دعا اثر دارد

 

دعا کبوتر عشق است و بال و پر دارد

 

بخوان دعای فرج را و عافیت بطلب

 

که روزگار بسی فتنه زیر سر دارد

 

بخوان دعای فرج را که یوسف زهرا

 

 ز پشت پرده ی غیبت به ما نظر دارد

 

بخوان دعای فرج را به یاد خیمه ی سبز

 

که اخرین گل سرخ از همه خبر دارد

 

 

 

-------

 

 

 

دل مرده ایم بدون تو اما مسیح من

 

یک جمعه هم زیارت اهل قبور کن

 

مولای من!

 آرزو داشتم مرا عبدالمهدی می نامیدند.

 دوست داشتم از همان اول، اذان عشق تو را در گوشم زمزمه کرده بودند.

ای کاش از ابتدا مرا برای تو نذر کرده،

حلقه غلامی ات را بر گوشم افکنده بودند!

 کاش کامم را با نام تو بر می داشتند و حرز تو را همراهم می کردند!

مهدی جان!

 دوست داشتم با نام نامی تو زبان باز می کردم.

 ای کاش آن اوایل که زبان گشودم، نزدیکانم مرا به گفتن « یا مهدی » وا می داشتند!

ای کاش مهد کودکم، مهد آشنایی با تو بود.

 کاشکی در کلاس اول دبستان، آموزگارم، الفبای عشق تو را برایم هجی می کرد

 و نام زیبای تو را برایم می خواند

و آن را سرمشق دفترچه ی تکلیفم قرار می داد.

در دوره راهنمایی، هیچ کس مرا به خیمه سبز تو راه نمایی نکرد.

در سال های دبیرستان، کسی مرا با تو ـ که مدیر عالم امکان هستی پیوند نزد.
در کتاب جغرافی ما، صحبتی از مکان زندگی تو یعنی

« ذی طوی» و « رضوی» نبود.

در کلاس تاریخ، کسی مرا با تاریخ غیبت، غربت و تنهایی تو آشنا نساخت.

در درس دینی، به ما نگفتند « باب الله » و « دیان دینه »  تویی.

دریغ که در کلاس ادبیات، آداب ادب ورزی به ساحت قدس تو را گوشزد نکردند!

افسوس که در کلاس نقاشی، چهره مهربان تو را برایم به تصویر نکشیدند!

چرا موضوع انشای ما به جای « علم بهتر است یا ثروت »،

از تو و از ظهور تو و روشهای جلب رضایت تو نبود؟!

 مگر نه اینکه بی تو، نه علم خوب است و نه ثروت؟

کاش در کنار زبان بیگانه، زبان گفتگو با تو را نیز – که آشنا ترین و دیرین ترین مونس فطرت های بشر است – به ما می آموختند!

 ای کاش – وقتی برای آموختن یک زبان خارجی به زحمت می افتادم – به من می گفتند: او تمامی زبانها و گویش ها و لهجه ها .... و حتی زبان پرندگان را می داند و می شناسد.

در زنگ شیمی – وقتی سخن از چرخش الکترونها به دور هسته ی اتم به میان می آمد – اشارتی کافی بود تا من بفهمم تمام عالم هستی و ما سوی الله به گرد وجود شریف تو می چرخند.

ای کاش در کنار انواع و اقسام فرمولهای پیچیده ریاضی، فیزیک و شیمی، فرمول ساده ی ارتباط با تو را نیز به من یاد می دادند.

یادم نمی رود از کتاب فارسی، حکایت آن حکیم را که گذارش به قبرستان شهری افتاد. و با کمال تعجب دید، بر روی همه سنگ قبرها، سن فوت شدگان را 3، 4، 7 سال و مانند آن نوشته اند.

پرسید: آیا اینان همگی در طفولیت از دنیا رفته اند؟

گفتند: نه

این جا، سّن هر کس را معادل سال هایی از عمرش که در پی کسب علم و معرفت بوده است محاسبه می کنند.

کاش آن روز دبیر فارسی ما گریزی به حدیث معرفت امام می زد که من مات ولم یعرف امام زمانه مات میتت جاهلیه

و می گفت که در تفکر شیعی، حیات حقیقی در توجه به امام عصر (ع) و معرفت و محبت و مودت او و مهم تر از آن برائت از دشمنان او معنا می شود.

درس فیزیک، قوانین شکست نور را به من آموخت؛

ولی نفهمیدم « نور خدا » تویی و مقصود از « یهدی الله ِلنوِره مَن یَشاء »

نور عالمگیر توست

. از سرعت سرسام آور نور (300هزار کیلومتر در ثانیه) برایم گفتند؛

 اما اشاره نکردند شعاع دید امام معصوم تا کجاست

 و نگفتند امام در یک لحظه می تواند تمام عوالم و کهکشان ها را از نظر بگذراند و از احوال همه ی ساکنان زمین و آسمان باخبر شود.

وقتی برای کنکور درس می خواندم، کسی مرا برای ثبت نام در دانشگاه معرفت و محبت امام زمان (ع) تشویق نکرد.

 کسی برایم تبیین نکرد که معرفت امام نیز مراتب دارد و خیلی ها تا آخر عمر در همان دوران طفولیت یا مهد کودک خویش در جا می زنند.

نمی دانستم که عناوینی همچون دکتر، مهندس، پروفسور و از این قبیل

 قراردادهایی در میان انسانهاست که تنها به کار کسب ثروت، قدرت، شهرت، و منزلت اجتماعی و گاهی خدمت در این دنیا می آید؛

 اصلا در این وادی نبودم.

از فضای نیمه بسته مدرسه وارد فضای باز دانشگاه شدم.

در دانشکده وضع از این هم اسفبارتر بود.

 بازار غرور و نخوت پر مشتری بود و اسباب غفلت، فراوان و فراهم.

 فضا نیز رنگ و بو گرفته از « علم زدگی » و « روشن فکر مآبی »!

 خیلی ها را گرفتار تب مدرک گرایی می دیدم.

 علم آن چیزی بود که از فلان کتاب مرجع اروپایی یا فلان مجله ی آمریکایی ترجمه می شد؛

 از علوم اهل بیت (ع)، دانش یقین بخش آسمانی

کمتر سخن به میان می آمد!

مولای من! در دانشگاه هم کسی برای من از تو سخن نگفت؛

پرچمی به نام تو افراشته نبود؛

 کسی به سوی تو دعوت نمی کرد؛

 هیچ استادی برایم اوصاف تو را بیان نکرد.

کارکرد دروس معارف اسلامی و تاریخ اسلام، جبران کسری معدل دانشجویان بود!

 نه اینکه از تبلیغات مذهبی، نشستهای فرهنگی، نماز جماعت، اردوهای سیاحتی زیارتی، مسابقات قرآن و نهج البلاغه و ... خبری نباشد .. کم و بیش یافت می شد؛

اما در همین عرصه ها نیز تو سهمی نداشتی و غریب و مظلوم و « از یاد رفته » بودی.

اینک اما، در عمق ضمیر خویش تو را یافته ام؛

چندی است با دیده ی دل تو را پیدا کرده ام؛

در قلب خویش گرمای حضورت را با تمام وجود حس می کنم؛

 گویی دوباره متولد شده ام.

 تعارف بردار نیست. زندگی بدون تو – که امام عصر و زمانه ای - « ُمردگی » است

و اگر کسی پس از عمری غفلت به تو رسید،

 حق دارد احساس تولدی دوباره کند؛

حق دارد از تو بخواهد از این پس او را رها نکنی

 و در فتنه ها و ابتلائات آخرالزمان از او دست گیری؛

 حق دارد به شکرانه ی این نعمت،

 پیشانی ادب بر خاک بساید و با خود زمزمه کند:

اَلحمدُ لِلهِ الَذی هَدانا لِهذا وَ ما کُناّ لِنَهتدیَ لَولا ان هدانَا الله.

اقا نمی دانم امشب در کجای عالم نظاره گر جشن میلاد خود

از سوی عاشقانت هستی

و چه سخت است جشن میلادت را برپانمودن و تورا ندیدن